Το τροχαίο δυστύχημα της 26ης Φεβρουαρίου 2017 στην Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας, που κόστισε τη ζωή σε τέσσερα άτομα, έχει χαραχτεί βαθιά στη μνήμη της ελληνικής κοινωνίας. Για τον Υπάτιο Πατμάνογλου, η απώλεια της συζύγου και του τρίχρονου γιου του εκείνη την ημέρα αποτελεί μια ανοιχτή πληγή, όπως δηλώνει σε πρόσφατη ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η χειρότερη μέρα της ζωής του
Ο Υπάτιος Πατμάνογλου περιέγραψε την 26η Φεβρουαρίου 2017 ως τη χειρότερη μέρα της ζωής του. Στη συγκινητική του ανάρτηση στο Facebook, τόνισε: «Η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει. Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει». Εκείνη την ημέρα, ένα αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού, η μοιραία Porsche, προσέκρουσε με μεγάλη ταχύτητα στο σταθμευμένο όχημα του Πατμάνογλου, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους ακαριαία η σύζυγος και ο γιος του. Στο δυστύχημα σκοτώθηκαν επίσης ο Γιώργος Βακάκης, γιος του επιχειρηματία των Jumbo και οδηγός της Porsche, καθώς και ο συνοδηγός του, Ανδρέας Γεωργακόπουλος.
Ο αγώνας για επιβίωση
Παρά τη σοβαρότητα του δυστυχήματος, ο Πατμάνογλου επέζησε σωματικά αλώβητος. Όπως αναφέρει, «θα μπορούσα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο, θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός. Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας. Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας. Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά». Αν και το σώμα του δεν φέρει τραύματα, η ψυχή του φέρει τις πληγές της απώλειας. «Το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό, είναι και πνευματικό», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Το βάρος της κοινής γνώμης
Ο Πατμάνογλου εκφράζει τη θλίψη του για τα αρνητικά σχόλια που δέχτηκε από μερίδα του κόσμου μετά το δυστύχημα. «Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου. Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια», αναφέρει, προσθέτοντας ότι αυτή η δοκιμασία ήταν ο δικός του σταυρός. Παρά τις δυσκολίες, παραμένει πιστός και πνευματικά όρθιος, δηλώνοντας ότι η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα, αλλά στην ψυχή.
Μήνυμα για την οδική ασφάλεια
Ο Πατμάνογλου στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα για την οδική ασφάλεια, υπογραμμίζοντας ότι «η ζωή δεν είναι δεδομένη. Ο δρόμος δεν συγχωρεί. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί. Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή». Το τραγικό γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του αποτελεί υπενθύμιση της ανάγκης για προσοχή και υπευθυνότητα στο τιμόνι.
Η ζωή μετά την απώλεια
Παρά την αβάσταχτη θλίψη, ο Υπάτιος Πατμάνογλου προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή του. «Συνεχίζω. Ζω. Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό», αναφέρει, δηλώνοντας ότι η πίστη του ήταν αυτή που τον κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο. Ωστόσο, η απώλεια παραμένει ανυπολόγιστη και η πληγή ανοιχτή. «Η κόλαση είναι εδώ. Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται», καταλήγει.
Η τραγωδία του Υπάτιου Πατμάνογλου δεν παραμένει μόνο μια προσωπική ιστορία πόνου, αλλά και μια υπενθύμιση της ευθύνης που φέρουμε όλοι όταν βρισκόμαστε πίσω από το τιμόνι. Ο θάνατος της οικογένειάς του και των άλλων δύο νεαρών ανδρών σε εκείνο το δυστύχημα δεν μπορεί να ξεχαστεί, και η ιστορία του συνεχίζει να συγκινεί και να προβληματίζει.